Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Λεμονανθοι



  



Hλιους λεμονανθους
εισπνεουν τα ματια μου,
γειωνοντας την μυρωδατη ανεμελια 
στα ονειρα που καλεσες 
και πραγματωθηκαν ανιδιοτελως 
εκπνεοντας μαγεια
υμνωντας την ριζα 
των οραματων που τα εσπειρε 

-διχως προσκολλησεις
σε μιας Ιθακης το φευγιο-


των μεσα κηπων 

το σκαληστηρι αναδευοντας
παλια απλωμενα φουστανια
στο μεταιχμιο  ξεθυμασμενης ουρανοραφης.


Ελεγχος προ ορισμου 
στο σιγουρακι της αταξιας των  καιρων; 

Παγιδα να ψαχνεις το επομενο λεπτο
ανεραστο παραγαδι 
εγκλειστων υπολογισμων
κρατωντας  υπολογη την καρδια
στους προβολλεις 
μιας νυχτωμενης συρραγγας 
απο το χθες ως το μετα.


Αφουγκρασου 
παλμος ολογιομης συμπλευσης 
αυτο το ολοχρυσο φως 
πριν απο το Φως 
παναρχαιας ορατοτητας το ασμιλευτο μελτεμι.

Τελετουργικα χορευοντας
στο περικαρδιο
της αναπνοης το πανδαιμονιο
ανεπαισθητο χναρι ,
μελωδια των σπλαχνων λιωμενο βασιλεμα
ανατελλει απανταχου
ξεφλουδιζοντας στο χειλος του λεμονιου
οτι δεν βρισκει προθεση
να θρεψει το παρον.

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Ντόμινο της ομίχλης



  Σπρώχνει
με αγκωνιές να βγει
ενώ  φωνάζει δεν ακούγεται ,
γλιστράει κάτω από την γλώσσα
κι όλο παραπλανώ τον τόνο της φωνής
μην με καταπιεί αυτό το τεράστιο τ ί π ο τ α 
με  λέξεις θεατρίνες του συρμού 
έρμαιο σε ρόλους ορφανούς
που λιμπίζονται σκηνές από παλιό κραγιόν 
μες σε  καθρέφτη τρολαδόρο
να παίξουν τυχάρπαστα την σημαντικότητα του.

Παραμιλά το τζάμι από ραφές ομίχλης 
αφήνοντας με πιστά να διαπερνώ 
ως την άνοιξη
ξηλώνοντας ήχους φθονερούς 
στη μέση του χειμώνα 
ψελλίζοντας αγάπη στον φάρο του αμήν .

 Δικαίωση στερνής του θύμησης
 ανασταίνει ώρες 
μακρυές χορδές ευλυγησίας 
να φτάνω όπου ποθώ
χαραμίζοντας ούτε ψύχουλο
αδερφής ενσάρκωσης στη γύρα συναντήσεων.
Τον λόγο έχουν τα πουλιά. 

-"Ντόμινο ποιανού το πλήρωμα ορίζεις 
έτσι όπως βαυκαλίζεσαι  αφελές
στην ουρά της παραμύθας ,
ο τόπος που θρέφεσαι αδειανός
μα ο βυθός γεμάτος "- 

Η μόνη συμβατότητα ο δρόμος της καρδιάς 
μα απόσταση ακριβή ο λόγος
κι ο τρόπος που χτυπάει ναι. 

Τον οργασμό του παρασκήνιου
ποτέ μου δεν τον πόθησα 
αντίθετα ξερνάω
στην δόνηση του κρακ .

Αγγίγματα της αύρας
δεν ξεγελιούνται ,
στέλνουν κρυφά μια προσευχή 
σε εκείνους που κατανoούν
πεδία που ίσως να μην χορταίνει αλλιώς
η άβυσσος των σπαραγμάτων.

Για εκείνους γράφω .
και τα "κρυμμένα" άραγε
επειδή *

_ενσωματώνοντας την πραγματικότητα
στοργικά στους γαλαξίες
που προσέκρουαν σε σφραγισμένες λαβές
της ψυχής μου_

Ένας Θεός γνωρίζει πόσα άστρα
χαλάλισα
ενσταλάζοντας μαγεία σε κάθε μου κύτταρο .






Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Ροδοσταμο






Ο χρονος γυριζει
τι κι αν δεν υπαρχει ,
οπως βολευεται ο βασηλιας των αιθερων
σε μια παρτιδα σκακι
κι ενα πινελο να ζωγραφιζεις 
βηματα που αγαπησες
στην μνημη
τι εχουν Λογο να μοιραζονται.

Ματ και ξανα 

παραδοχη
ωσπου να φθαρουν ολες οι στολες
του παιχνιδιου.
Και ματ και ξανα σινιαλο

το Δημιουργημα σκετο.

Γιατι αυτο ειναι δημιουργια.

Ο ανεμος φλερταρει
με σκονισμενες προθεσεις
τι κι αν φανταζουν φιλτραρισμενα συννεφα .

Ποια του ερωτα  η σωτηρια
στα ανεμοδαρμενα υψη
αφου οι καρδιες στην Γαια ριζωνουν
εκει αναγνωριζονται,
αλλο αν θα γενουν ανεμοστροβιλοι
ουρανιας υποσχεσης.

Συμφωνημενη εξεγερση των Ροδων
στις οπιουχες ροδες της ζωης

-με κουρασαν τα δηλητηρια σκεφτομαι-
συνειδητα στον σπορο του παροντος
ανωφελο το μακιγιαζ  στις αστραπες .

Ριξε,

Τοτε ισως βρεχει ροδοσταμο

με ποτισες
σε αυτο ειχα πιστεψει ;

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Πανταχού Παρών







 Φωτα στην πολη
Αστερι οδηγος
ανθρωποι σκιες
μιας ουτοπιας προικισμενης
συσκευασια ειδωλων 
σαν ατμομηχανη ενος τραινου

που σκορπιζεται στα περασματα
σφυριζοντας την ληξη
μιας  παρτιτουρας 

στο κρυο αχνισμενο τζαμι

_στους αιωνες των αιωνων
κανεις δεν γνωριζει
την ιστορια κανενος
μα οι ανασες αντανακλουν πλεγμα χρυσο
πισω απο τα αψυχα λαμπιονια 

των δρομων _

Στα εγκατα της ψυχης αδραχτι
αναθρεμενο ομοια
ομοιως
στην διαφανη σφαιρα ,
οπαλινες υμνουν τον σκοπο
 των πολλαπλων χασματων ονειρογεφυρες
μυροβολου Γενους
ό,τι γονιμο ας διαπερασει
καρδιες ηλεκρτισμενες .


Κιτρινα φυλλα
εναπομεινοντος φθινοπωρου 
πανδαισια μυριαδων σαμποταζ 
δαιμονια πληξη αητητων ρολων ,
ξετσιπωτα ειδυλλιακα
αγγιγματα βιολας εναρμονιζονται
 κρυφακουγοντας το εφημερο
του τεραστιου τιποτα στον χωροχρονο.

Βαμμενη σταμπα το ηξερες
εγγραφη που κοπηκες στον μισχο
δακρυ βαθυ μοναχικο
σκονταψε στην πηγη
κι ετρεξε
χαρμοσυνους ηχους παρ 'αυτα
πανταχου παρων
και τα παντα πληρων  .

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

'Ολα



Κι αν είναι 
απ' όλα μια πλοκή
ξεχυλωμένο νήμα αιθέριο
 γέφυρας ασωμάτων κρίνων
δεν μυήθηκαν στην σάρκα
μια άκρη εδώ μια εκεί
ξέφτια γυμνόσπερμα ακτίνες θρέψης
απόκοσμη ευωδιά
ηλιοτρόπιο στην μήτρα Γη το Μάτι
και μια ξεπέτα τύχη
ψαχουλεύει την αύρα
για ενσάρκωση στην ώρα της αγάπης.

Ταιριαστό μα δεν φοριέται
αν ήμερο
Ουράνιο στο σώμα,
ακροβατεί ασυνείδητα
στον μακρινό καθρέφτη
κι ας είχε κάποτε τα πάντα δει
σε άλλη προτομή
 φουρτουνιασμένης σύμβασης
εκστατική απαρτία
σκλάβωσαν την λήθη
ασμίλευτα ήθη
κι άγρια απήχθει .

Τώρα είθε η ώρα
Όλα
απρόσμενα διαφαίνονται
εντάσσονται σε δείπνο μυστικό
δια τάσονται έξω από την φλέβα
συν τάσονται στης Βηθλεέμ το άστρο
ως τα κεριά που καίνε
απενοχοποιημένα κλωστές αναλγησίας
αφίξεις του ευ τομής,
καπνός που διαπέρασε την κάκωση
στο μεσοπλεύριο οστό της Εύας ,
απείθαρχο μήλο της δαγκωματιάς
κρυστάλλινος απόηχος της ήβης
ήδη αχνοφαίνεται η αλληλουχία
των πώς τι πότε
ως τις αισθήσεις των πυλών ...


Λουστηκα τα συναπαντηματα μου
ξεμπροστιασμα στις ερωτησεις των θεων
πίσω από το κυματιστό
φεγγάρι των κυμβάλων
αγαλιάζει το ψήλωμα ,
διακτινιζομαι
αμέριμνη πια ακολουθία
ποιός , ποιοί κι εσύ;
Όλα είθε ...
μουσική.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016