Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Λεμονανθοι



  



Hλιους λεμονανθους
εισπνεουν τα ματια μου,
γαργαλωντας τον ουρανισκο ,
γειωνοντας την μυρωδατη ανεμελια 
στα ονειρα που καλεσες 
και πραγματωθηκαν ανιδιοτελως 
εκπνεοντας μαγεια
υμνωντας την ριζα 
των οραματων που τους εσπειρε 

-διχως παραθυρα μνημες προσκολλημενες
σε μιας Ιθακης το φευγιο-


μαγεια στις ψευδαισθησεις
των μεσα κηπων το σκαληστηρι αναδευοντας ,
παλια απλωμενα φουστανια
στο μεταιχμιο  ξεθυμασμενης ουρανοραφης.


Τι μυθικη αγαλιαση της μητρας .

Ελεγχος προ ορισμου 
στο σιγουρακι της αταξιας των  καιρων;

Παγιδα να ψαχνεις το επομενο λεπτο
αυτο το ανεραστο παραγαδι 
των εγκλειστων υπολογισμων
κρατωντας  υπολογη την καρδια
στους προβολλεις μιας νυχτωμενης συρραγγας 
απο το χθες ως το μετα.


Αφουγκρασου , μεινε
τιμα το θαυμα των δευτερολεπτων
παλμος ολογιομης συμπλευσης 
αυτο το ολοχρυσο φως 
πριν απο το Φως 
παναρχαιας ορατοτητας το ασμιλευτο μελτεμι.

Ειναι
αγαπης πρελουδιο στο νημα της ζωης
ωσπου το πεταγμα μιας πεταλουδας
ν αφυπνισει το νεκταρ της αιωνιοτητας.

Μοναχα η στιγμη ανθιζει
παρακαμπτοντας την νωθροτητα
 λοβοτμημενων ουρανων.

Εγκαρδια απορροφοντας
ολοτελα αφημενη
τελετουργικα χορευοντας στο περικαρδιο
της αναπνοης το πανδαιμονιο
ανεπαισθητο χναρι ,
μελωδια των σπλαχνων λιωμενο βασιλεμα
ανατελλει απανταχου
ξεφλουδιζοντας στο χειλος του λεμονιου
οτι δεν βρισκει προθεση
να θρεψει το παρον.

Χωρος κενος ηλιατορας
χαδι κιτρινωπο ως τον αμφαλο
της σιωπηλης ενοτητας των παντων
εκεινων που σιγουρα
δεν μιλουν κατα λαθος
ειναι επειδη θυμηθηκαν
πως αλλιως  ψηλαφαται μαγεια στα εγκατα.

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Ντόμινο της ομίχλης



  Σπρώχνει  με αγκωνιές να βγει
κάτι που ενώ  φωνάζει δεν ακούγεται ,
όσο κι αν το συγκρατώ γλιστράει κάτω από την γλώσσα
κι όλο παραπλανώ τον τόνο της φωνής
μην με καταπιεί αυτό το τεράστιο τ ί π ο τ α 
με  λέξεις θεατρίνες του συρμού 
έρμαιο σε ρόλους ορφανούς
που λιμπίζονται σκηνές από παλιό κραγιόν 
μες σε  καθρέφτη τρολαδόρο
να παίξουν τυχάρπαστα την σημαντικότητα του.

Παραμιλά το τζάμι από ραφές ομίχλης 
αφήνοντας με πιστά να διαπερνώ 
ως την άνοιξη ξηλώνοντας ήχους φθονερούς 
στη μέση του χειμώνα 
ψελλίζοντας αγάπη στον φάρο του αμήν .

 Δικαίωση στερνής του θύμησης
 ανασταίνει ώρες 
μακρυές χορδές ευλυγησίας
να φτάνω όπου ποθώ
χαραμίζοντας ούτε ψύχουλο
αδερφής ενσάρκωσης στη γύρα συναντήσεων.
Τον λόγο έχουν τα πουλιά. 

-"Ντόμινο ποιανού το πλήρωμα ορίζεις 
έτσι όπως βαυκαλίζεσαι αφελές στην ουρά της παραμύθας 
ο τόπος που θρέφεσαι αδειανός
μα ο βυθός γεμάτος "- 

Η μόνη συμβατότητα ο δρόμος της καρδιάς 
μα απόσταση ακριβή ο λόγος
κι ο τρόπος που χτυπάει ναι. 

Τον οργασμό του παρασκήνιου
ποτέ μου δεν τον πόθησα 
αντίθετα ξερνάω
στην δόνηση του κρακ .

Αγγίγματα της αύρας
δεν ξεγελιούνται ,
στέλνουν κρυφά μια προσευχή
σε εκείνους που καταννoούν
πεδία που ίσως να μην χορταίνει αλλιώς
η άβυσσος των σπαραγμάτων.

Για εκείνους γράφω .
και τα "κρυμμένα" άραγε
 επειδή ,
ενσωματώνοντας την πραγματικότητα
στοργικά στους γαλαξίες
που προσέκρουαν σε σφραγισμένες λαβές
της ψυχής μου.

Ένας Θεός γνωρίζει πόσα άστρα χαλάλισα
ενσταλάζοντας μαγεία σε κάθε μου κύτταρο .






Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Ροδοσταμο






Ο χρονος γυριζει
τι κι αν δεν υπαρχει ,
οπως βολευεται ο βασηλιας των αιθερων
σε μια παρτιδα σκακι
κι ενα πινελο να ζωγραφιζεις 
βηματα που αγαπησες
στην μνημη
τι εχουν Λογο να μοιραζονται.

Ματ και ξανα 

παραδοχη
ωσπου να φθαρουν ολες οι στολες
του παιχνιδιου.
Και ματ και ξανα σινιαλο

το Δημιουργημα σκετο.

Γιατι αυτο ειναι δημιουργια.

Ο ανεμος φλερταρει
με σκονισμενες προθεσεις
τι κι αν φανταζουν φιλτραρισμενα συννεφα .

Ποια του ερωτα  η σωτηρια
στα ανεμοδαρμενα υψη
αφου οι καρδιες στην Γαια ριζωνουν
εκει αναγνωριζονται,
αλλο αν θα γενουν ανεμοστροβιλοι
ουρανιας υποσχεσης.

Συμφωνημενη εξεγερση των Ροδων
στις οπιουχες ροδες της ζωης

-με κουρασαν τα δηλητηρια σκεφτομαι-
συνειδητα στον σπορο του παροντος
ανωφελο το μακιγιαζ  στις αστραπες .

Ριξε,

Τοτε ισως βρεχει ροδοσταμο

με ποτισες
σε αυτο ειχα πιστεψει ;

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Πανταχού Παρών







Φωτα στην πολη
Αστερι οδηγος
ανθρωποι σκιες
μιας ουτοπιας προικισμενης
συσκευασια ειδωλων 
σαν ατμομηχανη ενος τραινου

που σκορπιζεται στα περασματα
σφυριζοντας την ληξη
μιας  παρτιτουρας 

στο κρυο αχνισμενο τζαμι
στους αιωνες των αιωνων
κανεις δεν γνωριζει
την ιστορια κανενος
μα οι ανασες αντανακλουν πλεγμα χρυσο
πισω απο τα αψυχα λαμπιονια 

των δρομων 


κι ας ταυτιζεται ενιοτε η αναγκη 
με αποκαιδια μυθων που ξεκουρδιζονται 
στην σφυριχτρα του σταθμαρχη 
σαν ξημερωνει
εμπρος στην τοση εκστατικη Πορεια 

θαλπωρης
διχως προυποθεσεις με αφορισμενα σπηλαια.


Στα εγκατα της ψυχης αδραχτι
αναθρεμενο ομοια
ομοιως
στην διαφανη σφαιρα
οπαλινες υμνουν τον σκοπο
 των πολλαπλων χασματων ονειρογεφυρες
μυροβολου Γενους
ό,τι γονιμο ας διαπερασει ετοιμες
καρδιες ηλεκρτισμενες
 ετσι υφισταται η στιγμη.

Κιτρινα φυλλα
εναπομεινοντος φθινοπωρου
πανδαισια μυριαδων σαμποταζ 
δαιμονια πληξη αητητων ρολων 
ξετσιπωτα ειδυλλιακα
αγγιγματα βιολας εναρμονιζονται
 κρυφακουγοντας το εφημερο
του τεραστιου τιποτα στον χωροχρονο.

Βαμμενη σταμπα το ηξερες
εγγραφη που κοπηκες στον μισχο
δακρυ βαθυ μοναχικο
σκονταψε στην πηγη
κι ετρεξε
χαρμοσυνους ηχους παρ 'αυτα ,
o σπορος ειναι αλλωστε πανταχου παρων
και τα παντα πληρων

καρτερωντας συμποσια αναγεννησιακα
τον καλπασμο του ασπαζομαι
ποιωντας Αυτο που ειναι
ως Ειναι.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

'Ολα



Κι αν είναι 
απ' όλα μια πλοκή
ξεχυλωμένο νήμα αιθέριο
 γέφυρας ασωμάτων κρίνων
δεν μυήθηκαν στην σάρκα
μια άκρη εδώ μια εκεί
ξέφτια γυμνόσπερμα ακτίνες θρέψης
απόκοσμη ευωδιά
ηλιοτρόπιο στην μήτρα Γη το Μάτι
και μια ξεπέτα τύχη
ψαχουλεύει την αύρα
για ενσάρκωση στην ώρα της αγάπης.

Ταιριαστό μα δεν φοριέται
αν ήμερο
Ουράνιο στο σώμα,
ακροβατεί ασυνείδητα
στον μακρινό καθρέφτη
κι ας είχε κάποτε τα πάντα δει
σε άλλη προτομή
 φουρτουνιασμένης σύμβασης
εκστατική απαρτία
σκλάβωσαν την λήθη
ασμίλευτα ήθη
κι άγρια απήχθει .

Τώρα είθε η ώρα
Όλα
απρόσμενα διαφαίνονται
εντάσσονται σε δείπνο μυστικό
δια τάσονται έξω από την φλέβα
συν τάσονται στης Βηθλεέμ το άστρο
ως τα κεριά που καίνε
απενοχοποιημένα κλωστές αναλγησίας
αφίξεις του ευ τομής,
καπνός που διαπέρασε την κάκωση
στο μεσοπλεύριο οστό της Εύας ,
απείθαρχο μήλο της δαγκωματιάς
κρυστάλλινος απόηχος της ήβης
ήδη αχνοφαίνεται η αλληλουχία
των πώς τι πότε
ως τις αισθήσεις των πυλών ...


Λουστηκα τα συναπαντηματα μου
ξεμπροστιασμα στις ερωτησεις των θεων
πίσω από το κυματιστό
φεγγάρι των κυμβάλων
αγαλιάζει το ψήλωμα ,
διακτινιζομαι
αμέριμνη πια ακολουθία
ποιός , ποιοί κι εσύ;
Όλα είθε ...
μουσική.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016