"ΤΑ ΚΑΔΡΑ " 22-6-2012 στον πολυχώρο του Vault

http://www.fringenet.gr/community/profile/262   ~Athens Fringe live~

http://tabula-rasa.gr/kadra

....

Τα περριτά του Με

 Ποιούς φόβους μου πήγες  να καλοπιάσεις
με ρώτησες αν θέλω πια να τους αποχωριστώ
ή  μήπως έμαθες τον τρόπο να με συναντάς ;
Μου λες να συμβιβαστώ .
Δεν γυρίζω το κεφάλι
ώσπου να μου πιάσεις τα χέρια ,
να ζωγραφίσεις τα μαλλιά μου
για να διακρίνεις τα σχήματα από τις σκιές .
 Θα κουνηθώ από την θέση μου
όταν με θελήσεις για τον κόσμο μου δίχως .
Την επόμενη φορά που θα πλησιάσεις
να έχεις ξεμπερδέψει με τα περριτά του Με...
 Να παίρνεις τον χαρακτήρα όπως σου δίνεται
δίχως κόσμους που το βάζουν στα πόδια
σαν καταρρέουν οι τοίχοι.


                                                                                          αρχές Μάρτη

Πριόνια

Ψιθυρίζουμε

και κλέβουν τα φαντάσματα τους πόθους ,
αλήτικα αρπακτικά πριόνια η όψη τους
μας διαμελίζει
κι ο φόβος ξεπετάγεται μέσα απ' τις αντιστάσεις

ξεκοκαλίζοντας την όποια ιστορία .

Τα φρένα έχουνε ρωγμές

κι από παντού μια κρύα στατικότητα

που ξέμεινε στην προ του τέλους στάση κι εκδοχή .

Τα όρια τα έβαλαν με όσους επιμένουν .

Αντίλαλος στ' αυτιά των αστεριών

το κλάμα της ματαίωσης ,

κάθε βραδυά ένας μακρόσυρτος λυγμός

για τα όνειρα που έγιναν κομμάτια.

                                                                            αρχές Μάρτη

άτιτλο ...

Ξεπλύθηκαν τα αίματα
κι αργοπαιθένει η αλμύρα που αντίκρυσε το έγκλημα
τον ρόγχο της απύθμενης προσήλωσης στα βογγητά

μιας δανεικής ζωής που τέλειωσε δίχως να σημαίνει ,
δίχως να σημάνουν οι καμπάνες στις βραχονησίδες

που ξεσπάνε τα ναυάγια...

Βουβή ταινία η λάμψη υποχρεώθηκε στα φεγγάρια

της δομημένης αταξίας ,του καταδικασμένου σενάριου
-μας πήρε μυρωδιά η οθόνη-
της ενοχής που ουρλιάζει αντί να ξαποστάσει στα πατώματα
το διαλυμένο προσωπείο -να ικετεύσει το παράλογο -

να μάθει ποιός μιλάει , ποιός ρωτάει και γιατί

μα η απάντηση χαραμίστηκε στο νόημα που δεν υπήρξε .

Σάστισε μες την μοναξιά παρέα με συντρόφους
ν'απαγάγουν την κάθε δοκιμασία ,

την διάσταση του παντοτινού άλλου ,
την απόσταση που κοντεύει να πλησιάσει δυο ζωές ,

δυο ορίζοντες που είναι κομμένη η μια τους πλευρά ...

Τι έγνεψαν τα μεσάνυχτα και τρέχει
η οργισμένη αμαρτία εκεί όπου σταμάτησε ο χρόνος ;

Σε μια χιονοστοιβάδα ορκίζεται

ο αβυσσαλέος έρωτας για το άλλο του μισό ,

κατασπαράζει την λατρεία  κολλώντας στο μη

στο μηδέν, στο άπειρο που τερμάτισε ιδρωμένο

μα οι σταγόνες του ήσαν ...

Κι ετούτες οι αλαβάστρινες σοφίες

έφτυσαν μέσα στο γλυπτό

ξεχνώντας να υμνούν τον γλύπτη που τις έφτιαξε ως έχουν.
Μαζί και χώρια μια συνήθεια που κι αυτή θα αποκάμει.

                                                                                 τέλη Φλεβάρη ...

Κούτσουρα

Ανάφτε  φωτιές

και σύρτε απ' έξω προς τα μέσα το νερό

μαζί με την κάπνα της ψυχής ,

την απόγνωση στο βλέμμα το συρμάτινο

που αποστρέφει τον όποιο αποδέκτη
ειρηνικής συνύπαρξης

να εξατμιστεί ό,τι δεν άναψε ασθμαίνοντας.

Παραδώστε μας άπραγους εκτελεστές
στο απόσπασμα που κρίνεται στα χρονικά
η περηφάνια της ταυτότητας
-κόλαση  διχασμένη κι έγκλημα -
στα σχέδια των ανόητων και των μικρών εταίρων.

Δεν έχει εξιλέωση για μας
ούτε χρησμό καλοκαιριάτικου πρωινού
-πίσω από τα πλοία γλάροι να πετούν
ανέμελα όπως και πριν-
ανάμεσα σε κύμματα παράνοιας
μεθοδικά καιγόμαστε
όταν ο ύπνος και η αποξένωση
έτρεφαν το εγώ με  δανεικές φαμφάρες
που με τα νύχια τους γράπωναν την ουσία
και οργίαζαν στην δίνη της αποκοτιάς
των διεφθαρμένων συμφερόντων
σκιαγραφόντας τα δόντια της κατάρρευσης.

Οι απόκριες φέρνουν μαζί
το σύνθημα της λήξης
μασκαρεμένες μάγισσες τάζουνε δύναμη
πλασμένη από στάχτες ,
όμως τα χέρια τα κρυστάλλινα μ' ανέγγιχτα στολίδια
φυλάνε στο σεντούκι τους μυρωδικά ζωής.

Δεν κάηκε το παραμύθι ρε,
σφύριξε ο θάνατος , ρημάξτε...

Μόνη παρηγοριά τα κούτσουρα

-στη χαοτική στέρνα της γης-

μας έμειναν κληρονομιά οι παράγκες

μιας χρεωμένης παρακαταθήκης
από το μεγαλείο που οι άθλιοι στράγγιξαν
κι αγκομαχά η μνήμη εμπρός στον απολογισμό.

Πόσο πικρό είναι το πλήγμα 

επουλωμένο με τρίχες 
κι αποστήματα λυσσασμένων  θνητών

βοτάνια που σπέρνουν δηλητήριο
στους ίδιους που τα έσπειραν .

Μέρες απογραφής βεβηλωμένων κυττάρων
που σπαρταρούν στον οίκτο

μιας ανυπέρβλητης υποδούλωσης.

Πέρναγε ο χρόνος κι ο νούς μας στέγνωνε
στης ύλης τις αποσκευές .

Μωβ

Καίγονται οι χαρταετοί μου
φωνάζω στα κομμάτια μου στα σύννεφα
σήμα ζωής να στείλουν επουράνιο
μέσα σε αδιευκρίνιστους καπνούς
κι ακραίες περιστάσεις με αγκαλιές νοθείας
-το όνειρο αυτό σέρνει μια καταιγίδα-
πάνω στο σώμα τους
φύλαγα όσα αγαπάω να βρίσκουν φτερά.

Μην με ρωτάς πώς νιώθω
πάλι θολά θα γράψει η απάντηση
-κάθε τοπίο ένα ομιχλώδες παραλλήρημα -
δεν ξέρω πώς είναι να μοιράζεσαι
έναν πόνο που ξέμενε πάντα στη γωνία βουβός ,
ζωήρευαν εντός μου οι εφιάλτες
νύχτες ατέλειωτες στη κόψη ενός ξυραφιού .

Δες τα σημάδια που κατέληξαν μωβ
καρφώνουν τις φλέβες μου με τον αντίχειρα τους
-να μελανιάζω
σαν πάω να δραπετεύσω -
μήπως χαθούν τα ίχνη μου απ' την ωχρότητα
και γίνω πέτρα που δεν γκρεμοτσακίζεται
από  κάτι απολιθωμένους κόκκους άμμου
που έσμιξαν δήθεν με οάσεις
λαδώνοντας την ιστορία με τεχνητούς αιθέρες.

Ποιός είναι αυτός που δεν μ' αφήνει να περάσω ;
Ο εαυτός μου μ' έχει ξεγράψει προ πολλού
έπαψε λέει να ξοδεύεται
με όσους τον φτύνουν στα μούτρα
μα εγώ ξαναγυρνάω
και μένω αγαλματάκι ακούνητο ,αγέλαστο
μέρα ή νύχτα;

Θέλω να προσπεράσω.

Ω !Ουρανοί κι εσείς μια απάτη
πάψτε να υπερασπίζετε ό,τι μου διαφεύγει
εγώ δεν αντιμίλησα στον βρόγχο των θεών
ούτε τον οίκτο τους ικέτευσα 
-ιέρεια στο προσάναμα του τίποτα της πίστης -
δεν πρόδωσα τις παρονομίες τους
στις ευπρεπείς θυσίες του κόσμου.

Κάθε προσπάθεια γι' αναστύλωση
ένας καινούργιος θάνατος
μια ραμμένη μοίρα σε εύθραυστο χαρτί.

Η αγάπη που προδώθηκε είναι μωβ
τα δέντρα ,  οι άνθρωποι ,
-η βροχή που δάκρυζε στα νέα ξεκινήματα-
μια μωβ επιστροφή δίχως πυξίδα κι αύριο,
ο ήλιος που αντιστέκεται έχει ακτίνες μωβ
σκοτώνοντας κάθε μου πλησίασμα 
ανακυκλώνοντας το ρίγος από τρείς στάλες ζεστασιάς.

Όλα γύρω από ένα πένθιμο παρόν
σαν εγκαταλελειμμένο σπίτι
που δεν το αναγνωρίζει ούτε το παρελθόν
και δεν παίρνει προβάδισμα στο μέλλον
ένα χαρτόκουτο σε άστεγη και άχρωμη εποχή.