βυθιστηκα

βυθίστηκα στις ρίζες

σε χώματα υγρά σπαρμένα επιθυμίες
δάκρυα πoδοπατημένα από άλλων λύκων αμυχές ,
αυταπάτες που στοίχειωσαν
τις ανθισμένες μέρες.

σκαρφάλωσα απ'τον κορμό στον μυρωμένο ήλιο
βγήκα ,εξαγνίστηκα
φύσηξα τις σκιές
τι έφυγε από οδούς τσαλακωμένες
τι φάνηκε στις μακρυές λεωφόρους;

Ατόφια ισορροπία στα δάχτυλα του απείρου.

η εναπόθεση μου φάνηκε πικρή
πραγματωμένη υπόθεση
παράμερα η αλήθεια
φτερό στο κόκκαλο.

κάθε κλαδί μια εξιλέωση
δώσαμε χέρια με μάτια κλειστά
ανάσανα ως τον εγκλωβισμένο σπόρο
κι ύστερα γέλαγα ,γέλαγα
περήφανη σαν μέλισσα
που αφήνεται στο χάδι απ'το μέλι.

αερικά τριγύρω φόρεσαν την στιγμή
στην αύρα τους την φωτισμένη
δονήσεις μετατοπίστηκαν
με τα φιλιά στα πέλματα
ξετρύπωσε ο ουρανός μου.

16-11-15


 
 Μια καρδιά έχει ο κόσμος 
 όλοι οι χτύποι της παιδιά της ,
αρτηρίες του σύμπαντος 


-πνοή διάφανη η μια στην άλλη -

κάθε τους ράγισμα λαβώνει την ψυχΗ ,

η υπόσταση σκύβει κεφάλι

κουλουριάζεται σαν έμβρυο να γλιτώσει.

Μάγισσες ύαινες ποτίζουν δηλητήριο τις οπές

πώς να ξεπλυθεί έπειτα το φονικό της μνήμης;

Ένωση εκεί που η νύχτα παίρνει φωτιά
απ' την δίψα του αφανισμού του υπάρχω
ψιθυρίζει ετούτο το μέγα Ταξίδι
της Μιας ζωής
απάντηση στις τόσες άλΛες .
Ετυμηγορίες κι απόψεις ,υπεκφυγές ξανά.
Άνθρωποι καταγγέλλουν βίους ασάλευτους ,
υπήκοους σε χάρτες έρημους ,στεγνούς
τόσα μυστήρια φωτός κι ακόμη να Μιλήσει ο κόσμος
μέσα από αθάνατη Σιωπή .
Δικαίωμα της πλάσης να χορέψει ατάραχη
ζεμπέκικο στους ώμους των θεών .

4-11-15


γιατι η ζωη θελει ν'αφουγκραζεσαι την καθε στιγμη 
 μεσα απο νοτες μεσα απο οτι γυμνο κι αβεβαιο
 Υπαρχει 
 την ωρα της συλληψης
να ρουφας με λυσσα την σταγονα της βροχης
σαν μελι που λυτρωνει
σαν βαθος που ανασταινει τα σκορπια
κεντημενη ταυτοτητα σε φρεσκο μελανι
-αποσταγμα μυσταγωγιας -
κι επειτα κολυμπα στο βαπτισμα
κι επειτα σιωπη , κοκκινος ουρανος
μεταληψη
βρεγμενες φτερουγες , αιμα ζεστο
και ξανα η μουσικη που λιωνει στα σπλαχνα
το προηγουμενο λεπτο χαθηκε γα παντα
ακούς τι εμεινε ; ~

αυτό το μείνε

Βροχή
εξομολογούνται πηγάδια
κλωστές ραμμένες να λύσουν σταυροβελονιές 
απόηχοι αντικρισμάτων εντοιχισμένοι σε σκουριά ,
πρόσωπα στα τοιχώματα χλωμή αρπαγή ονείρου
δεν παίρνω τότε δεν δίνω
ή δίνω για να παίρνω;
Σκευωρία σε αναπάντητες κλήσεις γενναιοδωρίας .

Πλανεύω την αυθάδεια των λώρων
κρύβομαι σε κουμπωμένη αγκαλιά
στου χρόνου τα χρωστούμενα .

Γιατί ν' αποκολληθώ
πάντα μου άρεσε να ντύνω κούκλες στα σκοτάδια
να παίζω τύχες στο σταυρό κι ας τρέξει αίμα .

Κι όλο διψάει ν' απιστήσει
πριν αποκάμουν χάδια σε υπερτιμημένες τρύπες,
απόφαση να μαλακώσει φρένα ,
απειλή
να γλιστρίσω στον ρυθμό που με αποπροσανατολίζει
ξυπνώντας εδώ να που μου ψιθυρίζεις .

Σταθμός από χνώτα υγρά
σαν των βυθών τα μάτια αυτό το μείνε
πάντα ζεστά να με κρατάς
ύπαρξη σε έκσταση
μειδίαμα στην αγκυροβολημένη ύβρι
άσπρα φτερά εξαγνίζονται στα ορφανά των αμυχών .

Ουράνια λήθη

  Στάλα ν' ανοίξουν μάτια οι σπόροι 
οι ωκεανοί στράγγισαν γνώριμους τόπους πυρετού
λακκούβες ξέβρασαν τα πορφυρά μαχαίρια,
σφαχτήκαν οι αρτηρίες της γης.
  Τώρα μιλούν  διορατικά ρυάκια σε χρόνο αδιαίρετο
κι εδώ οι φωνές βγάζουν κλαδιά
σαν οπτασίες περίτρανες ν' αναστήσουν 
θησαυρών κρυψώνες
όταν οι λόγοι μαραθούν σε  ορθανοιχτα μπουμπούκια.
Ήσαν βαθιές οι αφορμές υπέρβαση κι ανία 
στα εναντιωμένα.
   Χέρια παραχωμένα ανάβλυσαν νερά αβαθούς πηγής
σκιρτούν στα αγγίγματα,
ριζώνουν σε ουράνια λήθη
πριν απ' τον κόσμο και μετά την μουσική

3-01-2015 ** far away so close ~

 γλιστράνε οι δρόμοι
ατίθασες αποσκευές παραδίνονται
στον ήχο των τακουνιών που σβήνει
 στις προτροπές χιονοστιβάδων
έπειτα από δεμένες θύελλες σε εσώκλειστα κατάρτια .

 
μελτέμια κι άγκυρες πιάνονται στα μαλλιά μου,
μάτια αφυπνίζουν βυθούς αδέσμευτης σιωπής
λευκός κι αέρινος ο κόσμος των αλμάτων.

 
   περπατάμε στις μύτες των αστεριών
αθόρυβα και λάγνα όπως σ' αλλοτινά ταξίδια
όπως κοιμούνται αγκαλιασμένοι οι πλανήτες
πριν τα μεγάλα βήματα
κι ενώ οι νυχτωδίες γητεύουν ουρανό .

...

  στο λυκόφως των ίσκιων 
ή σε χάρτινους ήλιους 
αιμορραγούν τα μυστικά
κι η ομορφιά με φόρα ακολουθεί
το βέλος ευλαβικής πυξίδας
την ώρα που αποκοιμιέμαι στις σελίδες 
αφήνοντας την μνήμη να  χαιδεύει απαλά
μην παριστάνοντας μάγισσες κοιμωμένες
μήτε μια εύθραυστη αιωνιότητα
 άγνωστου οικείου δίχτυ
θεριεύοντας το αίτιο κάστρο