Απο -συγκόλληση

 Θόρυβος περιχαρακωμένης ανακολουθίας
η αντιπαλότητα του ειδώλου με το γίγνεσθαι 

δρεπάνι που τεμαχίζει την ευημερία του ήλιου.

Παρηγοριέμαι από την διαδοχή

να ξεκολλήσω από το μνήμα σταυροφοριών

που υμνούν σκεπτομορφές ανίας και χαλασμού.
Κατώτερα δαιμόνια επιμένουν να κλονίζουν την ευθύνη.Μου.
Στο άπαν.

Στοιχειά πετάγονται μέσα απ' τ'απολιθώματα

φορούν το βίο απροσάρμοστων ψυχών

 αυνανίζονται σε πλαστικές σακκούλες,
πνίγονται στο λαιμό του αέρα

βαλτώνουν στους σταθμούς της γης.

 Τρίζουν οι καρποί των χεριών

καθώς με διαπερνούν οι αντιπαραθέσεις
-από πρόθεση-
σε θέσεις που αναμασάνε το κενό

σαν ξεχαρβαλωμένα στηρίγματα μιας μαριονέτας

σε ακούρδιστες μάχες πανωλεθρίας
σε διαδρόμους που προδίδεται το ρήμα Ζω.
Σε ρημάζω.

Ψάχνω για συμβατότητα 

στην ασυμβίβαστη του κόσμου υπεροχή ,

στην μετουσιωμένη παραλλαγή αποτυπώματος,

στα πίσω διαμερίσματα πλοκής και πλεύσης
-αναζωπύρωση κι ευχή -
από το έλεος της υπέρβασης να ενώσω τα κομμάτια

της απο-συγκολλημένης σύνθεσης.

Άφησε με να φύγω

Φάλτσα συγχορδία επαναλαμβανόμενης ματαίωσης
πλήκτρα κατευθυνόμενα
δίχως πρωτοτυπία στο αποτέλεσμα.

Δεν προκύπτουν συναισθήματα που με ξαφνιάζουν
μoνάχα ρηχές των δρόμων ανυπέρβλητες στοές

Άφησε με να φύγω
από όρια και ορίζοντες χωρίς το ο
οι κορυφές μαρμάρωσαν σ' αγέννητες λιακάδες.

Εγκλωβισμένη στο ατσαλάκωτο του χαρακτήρα μου
τσαλακώνω την ανεμελιά μιας πεταλούδας

Άφησε με να φύγω
μην με αφήνεις να παραπαίω
στα απομεινάρια ενός διχασμένου αιτήματος.

Αγρύπνια κι αμφιταλαντεύσεις
γδέρνουν τα σημάδια της νεότητας μου
κι έχω ξεχάσει πώς είναι να μην υπάρχεις
για να υπάρξεις.

Μια συντριβή να σέρνεται απ' το ψέμα η αλήθεια
η ελευθερία αιχμαλωτίζεται στη λήθη μιας σπηλιάς.

Μέσα από εσένα επέλεξα ν' απαλλαγώ
τα πρόσωπα γυρνούν στις ίδιες θέσεις
κι η αντοχή μου κρέμεται απ' ό,τι περισσεύει.

Λοιπόν μίλα ,
θέλω να πιστέψω στην συγκίνηση σου,
στήσε με στον τοίχο μέχρι να σωπάσει ο μύθος που θέριεψε ,
να τσακιστεί η τρίαινα του Ποσειδώνα
που με τρυπάει και δεν ματώνω ν' αδειάσω .

Μέσα σε μουδιασμένες θάλασσες
γυρεύω αυθεντικότητα.

Όν ,οντότητα, οντότητες . Ανήκεις.
Πού ; Ανήκω.
Έλα κι έχω αργήσει.

Είναι που θέλω να μ' ακούς

Έχω ανάγκη να μ'ακούς

κι ας λέω άλλα απ' αυτά που σκέφτομαι

-το πήγαινε έλα στα παραλληρήματα

το κρατάω μόνο για εμένα-

δεν αντέχω  στην ιδέα να μην βρίσκεις δρόμο  να σωθείς .

Κι έτσι σωπαίνω

όμως ο λόγος μαδάει τις λέξεις
και δεν βρίσκω πουθενά να κρυφτώ.

Στιγμή , νύχτα , χρόνος

μια αόρατη υποψία φωτός ,

πάλι περάσαν πάλι εδώ κρατιέμαι

και τι δεν θα 'δινα για να με πάρουν μέσα τους

-να ζήσω-

κι όχι να φαντάζομαι πώς θα ήταν να ζω-

Όταν κοιμάμαι δεν βλέπω πια όνειρα
όταν ξυπνάω δεν ερωτεύομαι για να ονειρευτώ .

Δεν ξέρω αν ψάχνω αποδέκτη της σκέψης μου
ή απλώς κάνω τα πάντα προκειμένου να μην ακούω
στην προσπάθεια  μου να με ακούσω.

Σημείο αναφοράς

Δεν γουστάρω να  ζω μ'αναμνήσεις

όμως δεν βλέπω μπροστά μου δέντρα ,

μόνο δάση καμμένα , κιτρινισμένες φυλλωσιές

που φοβούνται την δύναμη του ίσκιου τους.

Τα λεωφορεία έχουν πάλι απεργία

κι η λεωφόρος ματώνει από τις συνεχόμενες στάσεις ,

δεν έχει νόημα να είσαι εκτός ,εντός

ή και στην άκρη του αποθέματος ελπίδας.

-Αρκεί να υπάρχει ένα σημείο αναφοράς

να συνεχίσεις ετούτη την ανηφόρα.-

 Η αλήτικη φτιαξιά των βημάτων

 που χρεώνουν την ζωή για την αμαρτία της που υπάρχει ,

αυτή η αλήτικη ιστορία με σημάδεψε

κι ακόμη προχωράω .

Δεν βρίσκεις στους κήπους των παραμυθιών μαργαριτάρια 

αλλά στους περαστικούς που πίστεψαν

και έφτιαξαν τον δρόμο με την δίψα τους .

Ξέμεινα πιο πάνω από βενζίνη

στην διαδρομή συνάντησα πετρελαιοφόρα ,

όμως γυρίζω πάντα στην αιτία που μ' έκανε ν' ακολουθήσω

ότι το τέλος ίσως να είναι η αρχή μου.

Άλλη μια μέρα αφθονίας

 Σε καταστολή η γενναιοδωρία

ο κόσμος δεν έμαθε ακόμη να δίνει

ν' αφήνει κάτι  για τον διπλανό
που η μοίρα του έγραψε να ψάχνει για χρυσό
 στα κρίματα  του Ιούδα.

 Κι έτσι επέμεινε στα ενδότερα
με τίμημα  κανένας να μην κατανοεί
τα αντίποινα προάστια της ζωής του .

Τα σύννεφα σπέρνουν δώρα πνοής σαν βρέχει

μα έξω η ανάσα καίγεται δίχως να λογαριάζει.

Κι άλλη μια μέρα αφθονίας μετρά η οικουμένη

άλλη μια μέρα ρέει καθαρό νερό
ετούτο δεν ενδίδει σε κανιβαλισμούς
και αρπαγές ονείρων.

Δεν θέλω να σηκωθώ απ'το κρεβάτι σήμερα

οι υπονομεύσεις μ'εξουθενώνουν,

θέλω να ονειρευτώ όπως χθες

όπου τα δέντρα τα παλιά έδιναν χώρο στα νέα φυτά
να βγούν κι αυτά στο ξέφωτο.

Κι άλλη μια μέρα αφθονίας αδερφέ μου

θυμάσαι όταν ήμασταν μικροί ;

Η ενηλικίωση  ξέμεινε να πενθεί
έναν τραυματισμό από σφαίρα
συγχώρεση ζητά από την μοιρασιά ,
η σφαίρα ήταν άσφαιρη
μα πώς να δικαιολογηθεί το λίγο ;

Αναμφιβόλως θα έρθει η ώρα που θα με αγκαλιάσεις

σαν δεις ότι αρκεί για όλους
το ύδωρ της αιωνιότητας.

~ ύδωρ αθανασίας ~

Μου 'πες θα φύγω ξαφνικά
μια νύχτα του Φλεβάρη
οι άγγελοι με παίζουνε στα μυθικά φτερά τους
τι άδοξα λυγίζουνε τα αλλόκοτα πουλιά.

Άδικη γιορτή φυγή η σου και πικρή
πέλαγος που ξεψύχησε σε μια οφθαλμαπάτη
φοράς μια μάσκα απειλής και προκαλείς
δεν θέλω να ματώσουμε ξανά σε παγερούς χειμώνες.

  Δώρο ένα χαμόγελο σε διάφανη πορεία
 δύο διαβάτες μιας πηγής
εξόριστοι τυχών υποταγής και πλάνης
η πάλη δικαιώνεται όταν πιείς ύδωρ αθανασίας.

Η αγάπη αντέχει για να ζει σ' αληθινά φεγγάρια
κι η θλίψη μες στα μάτια σου μου έκλεβε το φως
ίσως ποτέ δεν ένιωσα στ' αλήθεια την αιτία 
ίσως γιατί φοβόμουνα μήπως ήμουν εγώ.

Η θάλασσα που σ' έφερε
ξέπλυνε όλο το αλάτι 
μα μέσα σε βαθιά νερά γεννιούνται οι ψυχές ξανά
τολμάς να ζήσεις μια υπόσχεση παλιά ;

Τα πουλιά θέλουν να τ' αφουγκράζεσαι

 Τοίχοι , στενά και άγονα σύννεφα
καλώδια δίχως ζωή  ,
κάδοι απορριμματοφόρων ξέμειναν
να ισοπεδώνουν το κάθε τι
και μια στεγνή πνοή ξερνάει την μνήμη στα συρματοπλέγματα.

Πόθοι απροσπέλαστοι
ρωτάνε τους περαστικούς για τα βιώματα
κι απολογούνται για το λίγο το τόσο πολύ.

Τα πουλιά παύουν να κελαηδούν
όταν δεν τ'αφουγκράζεσαι ,
ακόμη και στην οχλαγωγία των δρόμων
ακούγεται ο σκοπός ταγμένος να με σταματήσει
να πουλάω και να ξεπουλιέμαι .

Αυτοκυριαρχία της σκέψης
-συστήνομαι με την πεμπτουσία της αθανασίας-
δεν χάθηκε το πυρ.

Είναι εύκολο το βόλεμα σε άλλον εαυτό ,
πολλά κρανία λυσσομανούν για επιστροφή
 ικετεύοντας  μύθους.

Παύση , νότες βαριές
σκονισμένα πλήκτρα ακαμψίας
η αντοχή μου σιγοκαίει σ'ένα βουβό ψαλτήρι.

   Δεν με χωράει ο κόσμος
στενεύει το αλισβερίσι με τους έσω  δαίμονες
τι συντροφιά ένα ποίημα.